شايدم يك روز همراهم شوي

درشبهاي بي قراريم طلوع

 نميكني گويا فراموش كرده

 اي تنها قمر منظومه ي دل مني .

بي تو پرنده هاي خيالم به

 عمق شب فرورفته و آواز

مرغ عشقم دردرز ديوارهاي شب پنهان

 گشته سكوت مرموز سياهي ها دركاسه ي چشم هايم زل مي كند

وبرتن شكوفه ي چشمهايم عرق سرد نشسته.

ديگر شب بوها هم خبر ترا نمي گيرند وشب تاب ها هم بي تابي نمي كنند

سرود دريا رابراي كه بخوانم سالهاست كه قدمي تاساحل نديدم

آنقدر زلف سياه شب را شانه زدم كه ناله ي مردگان استخوان هايم را به درد اورد . ديرزماني است كه به سمفوني مردگان گوش مي دهم

انقدر جاي خالي ستارگان رامي شمرم كه اثرانگشتم برپوست آسمان شب مي ماند

گويا زمان افسونگري عاشقانه هايم سالهاست كه بسرامده و وردم بر گل ها

يخ زده كه دربهارهم به هواي دل من شكفته نمي شوي

سال هاست كه خواب سبزي قدمهايت رامي بينم بگذريم كه

خبرامدنت را ازقلل يخي و دل كوير گرفتم

به فاصله ها كه مي نگرم سراب دشتهاي سبز و كو ه هاي پرخورشيد

خواب چشم هايم را شيرين مي كند.

بي تو خانه ي دلم مدام مي لرزد وترس هرشب برسرم آوارمي شود

تنها چك چك قلم تست كه ستون دلم را محكم مي دارد

قسم به گيسوي بافته ي شب و قسم به چك چك بي امان قلم

كه اواره ي شب هاي بي ماهم .كلاغ شهرم را وداع گفتم

وهيچ كلاغي برايم نخواند

فقط برگ ريزان دست هاي بادرا برسرم ديدم